สวัสดี

ช่วงนี้ ทำอะไรเยอะแยะไปหมด ทำงานกับคน มันก้อมีอารมความรู้สึก ที่ดีไม่ดี ความอิจฉา ริษยา เกลียด รัก ชอบ หมันใส้ รำคาญ แต่ทุกอารมณ์ความรู้สึก ถูกเลือกแสดงออกในวาระความเหมาะสมที่ต่างกัน บางทีก้อรู้เท่าทันตนเอง พอจับได้ว่ากำลังโกรธ อจฉา ริษยา รังเกียจ ก้อหยุดตัวเองได้ บางทีก้อหยุดไม่ได้เหมือนกัน การรู้เท่าทันตนเองน่าจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ที่นี่ ระดับมันแค่รู้เท่าทันตนเองและยับยั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถแก้ความขุ่นข้องหมองใจออกไปได้ ทำให้อึดอัก ทำไรไมถูก กำลังฝึกการสร้างสรรค์สิ่งใหม่จากความขุ่นข้องหมองใจ เป็นเรื่องยาก แต่จะพยายามทำให้ได้  บางทีอาจจะเป็นเพราะลักษณะงานที่ทำ ต้องใช้ความสามารถเฉพาะ คนที่เก่งๆมักจะมีโอกาสเสมอ ฉันคงอยากจะทำทุกอย่างในโลกมากเกินไป เลยเอาดีไม่ได้ซักอย่าง การใช้สัญชาตญาณอย่างเดียว พรสวรรค์อย่างเดียวบางทีก้อตายเหมือนกันจำเป็นต้องมีความรู้ด้วย 

เอาหละ ฉันจะพยายามรู้เท่าทันตัวเอง และสร้างความเป็นไปได้ใหม่ อะไรที่สร้างสรรค์ จะพยายาม  

โครงการสอนเด็กเล็กที่ศูนย์เด็กเล็ก เป็นโครงการอยู่ภายใต้โครงการสานฝันวัยเยาว์ ที่จัดกิจกรรม "โครงการยกระดับ...." นั่นแหละ ประมาณนั้น เอาเป็นว่า ผมมีหน้าที่ ลงไปในศูนย์เด็กเล็ก และ จัดกิจกรรม ละครสร้างสรรค์และดนตรีสร้างสรรค์ ศูนย์แรก (สนามแรก) ศูนย์พัฒนาเด็กก่อนวัยเรียน ชุมชนวัดไผ่ตัน

วันแรก มีอุปสรรคพอสมควร เด็กตัวเล็กตัวน้อย ที่ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว กระจองอแง และมีความแปลกหน้าในแววตา จนได้เล่นเกม แมวจับหนู เด็กๆวิ่งกันหัวขวิดเลย  การเล่นไล่จับนี่ สนุกสนานจริงๆ หลังจากนั้น รวบรวมพละกำลังทั้งหมด เพื่อจะทำให้เด็กอยู่ในความควบคุมของเรา แต่แล้ว ก็ทำได้ยากทีเดียว เพราะไปวันแรก ยังไม่ได้จัดการอะไรมากมาย สอนเด็กทีเดียว สี่สิบคน แทบตายเหมือนกัน "เด็กซน คือเด็กฉลาด" เด็กที่นี่คงฉลาดกันทุกคน ซนมากมาย

วันต่อไป ทำตามกระบวนการที่วางไว้ สิ่งที่ยากคือ ทำยังไงให้ควบคุมเด็กได้ (เทคนิคการควบคุมเด็ก) และ เมื่อควบคุมเด็กได้แล้ว จะพาไปกับกระบวนการหรือเนื้อหาของเราอย่างไร และสิ่งที่ต้องชัดเจนที่สุด ต้องรู้ว่าเรากำลังทำอะไร ในช่วงแรก ยอมรับ ว่า ด้นสดไปวันๆ โดยมีแกนเนื้อหาหลักที่อยากให้ได้ไว้ (ไม่รู้ว่าเป็นวิธีที่ถูกหรือเปล่านะ )

ไฮไลท์ของหลักสูตรที่รับผิดชอบ คือ ละครสร้างสรรค์ บวกด้วยดนตรีสร้างสรรค์ วันที่ทำกิจกรรมดนตรี (ขวดพลาสติดใส่เม็ดถั่วเขียว เขย่าแล้วจะมีเสียง) การให้เด็กเขย่า ทำเสียง ตามที่เราบอกเป็นเรื่องยาก ความแปลกใหม่ที่อยู่ในมือ เด็กๆจ้องมองขวดนั้น และเขย่าอย่างไม่คิดชีวิต และไม่ฟังใดๆ ทั้งๆที่ ตกลงกัยไว้ก่อนแล้ว "เฮ้ออออออ" ฉันถอดใจ กิจกรรม จังหวะสร้างสรรค์ คงเป็นไปไม่ได้สำหรับที่นี่ เฮ้อ ทำยังไงดี ครูเคยบอกว่า ถ้าสอนหรือจัดกิจกรรมแล้วเด็กทำไม่ได้ ความรับผิดชอบ อยู่ที่ครู ต้องยอมรับว่าศูนย์แรก ฉันมีเวลาเตรียมตัวน้อย และพักผ่อนน้อย ป่วยด้วย เรียกได้ว่าศูนย์แรกเป็นการใช้สัญชาติญาณทำงาน โดยเตรียมการสอนไม่มากนัก และบางครั้งยังเลือนลางว่าจะพาไปสู่อะไร 

วันทำการแสดง เป็นงานวันแม่ของศูนย์ การแสดง แสดงก่อนพิธีเริ่ม ความวุ่นวายเกิดขึ้น เด็กที่ซ้อมและเล่นได้ดี ไม่มา เด็กที่มา ไม่ได้ซ้อม และวันที่ซ้อมใหญ่ ข้าพเจ้าเอง ไม่อยู่ นี่ไง ความรับผิดชอบที่ว่า ฉันไม่อยู่ในวันซ้อมใหญ่ จนแล้วจนรอด วันแสดง ไม่แปลกใจที่ตอนซ้อมทำได้ดีกว่า ด้วยปัจจัย เรื่อง กระบวนการของผู้สอน ปัจจัยภายยอก การมีงานโรงเรียน(งานวันแม่)และการลำดับกิจกรรมการแสดง ที่ บวกไปกับกำหนดการของโรงเรียน มากมายก่ายกอง ที่แรก ไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับฉันเท่าไหร่ เฮ้ออออออ 

สิ่งที่ได้จากการสอนในศูนย์แรก(วัดไผ่ตัน)คือ บริบทของเด็กที่อยู่สภาพชุมชน ครอบครัว เด็กเหมือนกัน แต่สิ่งแวดล้อมต่างกัน ย่อมต่างกัน สองคือ กระบวนการที่ชัดเจดและยืดหยุ่น จะนำให้เด็กเป็นไปตามกระบวนการสิ่งที่สำคัญคือ ต้องรู้ว่า ทำกิจกรรมไหน จะตอบโจทย์อะไรของหลักสูตร 

edit @ 15 Aug 2009 19:42:00 by AXM

edit @ 15 Aug 2009 19:43:24 by AXM

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก